برای دانلود بدون سانسور این فیلم اپلیکیشن زوم فیلم را از انتهای صفحه دانلود کنید
معرفی و دانلود فیلم دوئت
فیلم دوئت را نوید دانش کارگردانی کرده است. دانش در اولین تجربه خود فیلم کوتاه دوئت را به نویسندگی خودش جلوی دوربین برده است.دانش با فیلم دوئت و همکاری با بازیگران شناخته شده و بزرگی همچون : علی مصفا ، نگار جواهریان،هدیه تهرانی توانست برای خود تجربه های زیادی را به دست بیاورد.دوئت جایزه بهترین فیلم اول جشنواره فیلم شب های سیاه تالین و همچنین جایزه نتپک ( شبکه ارتقای سینما آسیا و اقیانوسیه ) را کسب کرده است. دوئت یعنی قطعه ایی که دو نفر آن را می نوازند.در این فیلم بازیگرانی چون علی مصفا ، هدیه تهرانی ، نگار جواهریان ، پانته آ پناهی ها، مرتضی فرشباف ، علیرضا آقاخانی ، مهسا طهماسبی به ایفای نقش پرداخته اند.هم اکنون می توانید این فیلم را از سایت فردیس فیلم دانلود و تماشا کنید.
لینک های مرتبط
-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-
دانلود فیلم دوئت رایگان
واقعا آخرش گفتم : خوب که چی ……… ؟ مگه میشه اینطوری تموم شه؟
نمیشه؟!؟ چطوری باید تموم بشه، که راضی باشیم؟ واقعاً تا کی قراره توی این تاریکی مُسری، با این سؤال خوره وار! که در گفت و گوی کسانی، در پشت سرمون می شنویم، یا از آدمایی که جلومون نشستن و ما فقط پشت سرشون رو می بینیم، مواجه بشیم؟!؟ که: “خوب… که چی؟”، چی می خوای دوست من؟ دنبال چی می گردی؟ چرا لزوماً یکی دیگه باید جواب سؤالات ذهنی مون رو بده؟ چرا به جوابای حاضر و آماده عادت کردیم؟ مگه پاسخ هایی که ذهن خودمون درستشون کرده، بد هستن؟ یا ناکافی؟ چرا جواب کامل دیگری ای، که هیچ شناخت جدّی یی از نوع نگاهش به حیات، زندگی، یا مرگ نداریم، جواب مناسب و درستیه، ولی جواب ذهن آشنای خودمون، نه!؟! اشکالِ اینکه چیدن چند تا دونه ی آخر پازل داستان رو، به دیدگاه خودمون از ماجرا بسپریم چیه؟ مگه ذهن خودمون کافی نیست؟ اصلاً کافی نه! ارزشمند؛ آره! ارزشمند بهتره! جوابای ذهن خودمون ارزشمند نیستن؟ اگه آخرِ داستان، نقطه ی پایان قطعی نداشته باشه، به نظرت؛ اون داستان نمی تونه به تعداد مخاطباش متفاوت باشه؟ و اونطوری دیگه فقط یه داستان نیست؟ اونطوری نمی تونه هزار هزار داستان باشه؟ به تعداد تمام پایان هایی، که هرکدوم از ما براش می سازه؟ مگه زندگی واقعی مون همینطور نیست؟ اگه یه تعریف واحد و مشخص و قطعی، از زندگی ای که همه ی ما زنده ها، در تجربه کردنش اشتراک داریم وجود داشت، مرگ همه مون هم، که اصولاً (اصول ذهنی ی خودم رو عرض می کنم!) باید جرم شیشه ای آینه ی بین زندگی ما و عدم زندگی ما! باشه هم، باید دقیقاً عین هم می بود! هست؟ مرگ همه ی آدما، دقیقاً عین هم اتفاق میفته؟ نه! همونطور که زندگی مون شبیه به هم نیست! همونطور که زندگی هرکدوم از ما، حاصل جمع شرایط جبری و اختیارات ویژه ی هرکدوممون، در طول این فرآینده؛ مرگمون هم دقیقاً و طبیعتاً دنباله ی منطقی همون زندگی و کاملاً منحصربفرده!
پس چرا داستانایی، که آدمایی می نویسنشون، که هرکدومشون کاملاً ویژه هستن، به شکلی که آغاز و پایان زندگی شون هم دقیقاً انحصاری و خاص همون شخصه، باید خارج از روال معمول زندگی شون باشه؟ چرا باید با طبیعت شون فرق داشته باشه؟ بیشترین تأثیر در فرم کلی زندگی و مرگ ما رو، خودمون داریم! خوب! پس چرا انتظار داشته باشیم، که داستانایی که می نویسیم، چیزی خارج از این چارچوب یا ساختار باشه؟!؟
فیلم خوبی بود! نسبت به شرایط کلی سینمای امروزمون عرض می کنم! فوق العاده نبود! ولی واقعاً خوب بود… مخصوصاً اگر تجربه ی اول کارگردانی فیلم بلندِ کارگردانش باشه، می شه امیدوار بود و منتظر، برای کارای بعدیش… بازی علی آقای مصفا، توی سکانسی که روبروی بانو هدیه داشت؛ فوق العاده بود! کلّاً خلاء های بین دیالوگ ها در اون سکانس، از نظر فرم، دقیقاً دراماتیک و کاملاً هماهنگ با فضای متن بود! اون نگاهِ نگار خانمِ جواهریان هم، توی سکانس بازگشتش به سمت قفسه ی فیلما، بعد از پرداخت هزینه ی صندوق به کاوه، مصداق کامل شاهکار بود! (هرچند که اجرای کاوه، در نمایش سکوتش بعد از پرسش سپیده، درباره ی هماهنگی کاوه با حامد، برای حضورش در اون زمان و مکان خاص، بخاطر ضعف کلّی بازیِ مجریِ کاراکترِ کاوه، با وجود تمام تلاش جواهریان، در پر کردن نقطه ضعف های بازی طرف مقابلش، بزرگترین نکته ی منفی اون سکانس بود!)
امّا جُدای از بازی های خوب، ریتمِ نسبتِ به روایت، معقول و مناسب؛ و ضرباهنگ بصریِ یکنواخت و غیر چشمگیرِ (ببخشید! واقعاً ترکیب جایگزین دقیق تری به ذهنم نمی رسه!) فیلم برداری و تدوین! که با فضای کلی روایت هماهنگ هست، امیدوار کننده و دلنشین بود👌 ضمن سپاس ویژه و آرزوی رشد و بهروزی و تکامل، برای نوید جان دانش و مجموعه ی شاکلِ اثر🙏 آرزومندم و چشم به راهِ روزی هستم، یک روز بسیار نزدیک! که همه با هم، در یک روزگار بهتر، بدون غم فقدان عزیزانی، که جبّاری داغ نبودنشون رو به دلمون گذاشته باشه، بدون غصه ی نان شب و عزای فرهنگ و هنرِ مقتول به دست دیوان و دیوانگانی! توی سالن های تاریکی، که مطابق خواست خودمون و با هدف مشخّصِ تمرکز بر تماشای “فیلم های خوب”، در اون فضای تاریک و تاریکی فضا! که کاملاً برعکس امواج لذت بخش نوری هست، که کل گوشه و کنار وطن مشترک مون رو فرا گرفته، دور هم جمع بشیم و هرکدوممون، فیلم زیبای خودمون رو، یا فیلم رو از دیدگاه زیبای خودمون تماشا کنیم! و از اون زندگی ای که، بالاخره روی خوشش رو به “نسل های همه جور رنجی کشیده” ی ما هم نشون داده! کنار هم، با هم، لذت ها ببریم!
ایدون باد…
این همه داستان سره هم کردی مثلا در پاسخ به یه سوال دوسه کلمه ای؟ اینهمه تایپ کردی که ثابت کنی خیلی فرهیخته هستی و حواب همه سوالا پیش خوده خودته!!!!(بخوام رو راست باشم باید بگم شاید فقط چهل در صدشو خوندم اما بی تردید هنوزم همون سوال دوسه کلمه ای که اون دوست عزیز قبلا پرسیده بود تو ذهن منم هست…..